Eşcinsellik Sembolleri

Üçgenler

Pembe üçgen, eşcinsel toplumun en sık rastlanan ve en popüler simgelerinden biridir. Kökeni II. Dünya Savaşı'na uzanan pembe üçgen, bize o dönemin trajedilerini anımsama fırsatı verir. Eşcinseller, Nazi rejiminin yok edilmek üzere seçtiği gruplardan biri olmasına rağmen, tarihin bu açıdan ne yazık ki yok saydığı bir grup olduğu da kesindir. Pembe üçgen bu kavramı sorgular ve tarihi inkâr edenlere meydan okur.

Pembe üçgenin tarihi II. Dünya Savaşı'ndan önce, Adolf Hitler'in iktidara geliş yıllarında başlar. Alman yasalarının eşcinsel ilişkileri yasaklayan maddesi Paragraf 175, Hitler tarafından 1935 yılında elden geçirildi ve öpüşmek, sarılmak, eşcinsel fanteziler ve eşcinsel eylemleri kapsayacak şekilde genişletildi. Bu yasadan suçlu bulunan kişiler (sadece 1937'den 1939'a dek tahmini 25.000 kişi) önce hapse, ardından da toplama kamplarına yollandılar. Cezaları kısırlaştırılmaktı, bu cezanın uygulanma yöntemi de hadım etmeydi. 1942 yılında Hitler'in eşcinsellere reva gördüğü ceza idama dönüştü.

Toplama kamplarındaki mahkûmların tümü, mahkûmiyetlerinin nedenini belirten renkte ters bir üçgen takmak zorundaydı; bu belirteçler, mahkûmlar arasındaki hiyerarşiyi de belirliyordu. Yeşil üçgen takan adi suçlu, kırmızı üçgen takan siyasi suçlu demekti. Davud'un yıldızını oluşturacak şekilde iki sarı üçgen, Yahudi mahkûmları tanımlıyordu. Pembe üçgen ise eşcinseller içindi. Birbirinin üzerinde bulunan bir pembe üçgen ve Davud'un yıldızı ise mahkûmların en düşüğüne işaret ediyordu: eşcinsel bir Yahudi.

Toplama kamplarında anlatılanlara göre, eşcinsel mahkûmlar en ağır işlere koşuluyorlardı. Pembe üçgenli mahkûmlar, gardiyanlardan, nöbetçilerden ve diğer mahkûmlardan saldırılara da maruz kalıyorlardı. Eşcinsel mahkûmların toplam sayıları bilinmese de, Naziler'in resmi kayıtları, gerçek sayıdan düşük olduğu tahmin edilen 10.000 mahkûmdan söz etmektedir.

Eşcinsel mahkûmların topluca Auschwitz ölüm kampına yollanmadıkları iddia edilse de, Yahudiler dışında orada öldürülenler arasında çok fazla sayıda eşcinsel vardı. Nazi rejimi süresince öldürülen eşcinsel erkeklerin sayısının 50.000 ile 100.000 arasında olduğu tahmin edilmektedir. Savaş sona erdiğinde sayısız eşcinsel kamplarda bırakıldı çünkü Paragraf 175, Batı Almanya'da 1969 yılında geri çekilene kadar geçerli kaldı.

1970'lerde, eşcinsel özgürlükçü gruplar pembe üçgeni eşcinsel hakları hareketi kapsamında yeniden gündeme getirdiler. Bu simge, kolayca tanınabilmesinin yanı sıra, baskıya ve haksız cezalandırılmaya da dikkat çekiyordu. 1980'lerde, ACT UP (AIDS Coalition to Unleash Power - Gücün Açığa Çıkması için AIDS Koalisyonu) pembe üçgeni kendi tanıtımlarında kullanmaya başladı. Simgeyi ters çevirerek yukarıyı göstermesini, dolayısıyla, pasif bir şekilde kadere teslim olmaktansa aktif olarak mücadele etmeyi simgelemesini sağladılar. Pembe üçgen günümüzde, birçokları için eşcinsel bilinci, dayanışmayı ve ikinci bir Soykırım'ın yaşanmasına yol vermemeyi simgeler.

Pembe üçgen gibi siyah üçgen de ilk Nazi Almanyası'nda görüldü. Paragraf 175'in eşcinsel kısıtlamalarında lezbiyenleri kapsamamasına rağmen siyah üçgenin toplama kamplarında sosyal davranışlara aykırı eylemlerde bulunan mahkûmlara layık görüldüğüne yönelik kanıtlar vardır. Nazi idealine göre kadınlığın "üç K kuralına" (Kirche, Küche, Kinder - Kilise, Çocuk, Mutfak) dayanması gerektiği göz önüne alındığında, siyah üçgeni "hak eden" kadınların lezbiyenler, fahişeler, çocuk sahibi olmayı reddeden ve diğer sosyal dışı davranışlar gösteren kadınlar olduğu söylenebilir. Pembe üçgen tarihsel olarak bir erkek simgesi olduğu gibi, siyah üçgen de lezbiyen ve feministler tarafından bilincin ve dayanışmanın bir simgesi olarak benimsenmiştir.

İletildiğine göre şarabî üçgen de cinsiyet değiştirmiş mahkûmları belirtmek için kullanılmıştır. Ne yazık ki bu iddiayı doğrulayacak kanıtlar bulunmamaktadır.